19/1/26

Poema de Mario Alberto Manuel Vázquez

 


El sueño de Asterión

 

Extenso

bifurcando el deseo

                      los pasos

                      las ideas…

 

Hay noches en que un hilo

                                me desata

viene hacia mí

con mi forma de irme con los ojos de un mar

                                     que rompe dentro.

 

Otras noches mi madre me amamanta

y en el hueco de mi nombre

llueve su loco gozo

                 de madera

                 cuernos

                 y pezuñas

 

quizás crean que estoy preso

 

                       no

 

                      yo soy mi laberinto.

 

© Mario Alberto Manuel Vázquez

Etiquetas:

2 comentarios:

Anonymous Anónimo ha dicho...

fantástica esta manera de conocerte. gran poema. susana zazzetti

19 de enero de 2026 a las 13:47  
Anonymous Anónimo ha dicho...

Gracias, Susana!!!

19 de enero de 2026 a las 15:27  

Publicar un comentario

Suscribirse a Enviar comentarios [Atom]

<< Inicio